Uzun zamandır yazmıyorum. Yazmıyordum. ımmm nerden başlasam bilemedim. Hayatım sürekli evrim geçiriyor. İyi veya kötü, kaybedip kazanıyorum bir çok şeyi.. Yeni yeni dostlarım var, eski eski arkadaşlarım. Ya aslına bakarsan insanlar kaybedilmeyi seviyor. Ait olmayı herkes beceremiyor. En en başına gidersek, az elini kalbine koysa bu günün farklı olabileceği gerçeğini kabullenmiyor, kıymetlilerim.
Nedendir ki canım burnumda. Küçük küçük gerçekler, hoşuma gitmeyen insanlar. Toplasan bir elin beş parmağını geçmez ama mide bulandırıyor işte.
(Kaynak: los-dios, hopeis-a-bitch gönderdi)
Bazı yerler var. Oralar hâlâ canımı acıtıyor.
Gece 03.13’e kadar uyuyabilmişim. Kulağımda bir sivrisineğin vızıltısıyla uyanmam bildiğin trajedi. Yarın sabah orta bahçe de yarimi görecek olmamın heyecanı bu sanırım. İşin ilginç tarafı yaklaşık 1 yıldır beraber olduğum adamı göreceğim her gün aynı heyecan, aynı telaş. Dur diyorum hani; alış, dinlen, sakinleş… Yok. Her buluşma ilk buluşma sanki.
Hayat bazen düşman gibi fazla acımasız. Dost gibi bazen de. Nereden vuracağını tahmin edemiyorsun. Bir kaç gün önce hiç bir derdin yokken bir kaç gün sonra başından aşağı dertlere bürünüyorsun. Ne dost ne düşman olalım isterim yaşamımla. Ne hayrını isterim bu saatten sonra ne de bana zararı dokunsun. Kalsın.
@okayzkk yarim buna ölür.
(Kaynak: verticalfood, feslegenkokusuaskiyasatir gönderdi)
(Kaynak: mutlulukmasallarda, feslegenkokusuaskiyasatir gönderdi)
(Kaynak: reblogtanrisi, hopeis-a-bitch gönderdi)